Prawie na całym świecie istnieją uregulowania prawne dotyczące emisji pola elektromagnetycznego (PEM) w otoczenie. Mają one za zadanie generalnie nie dopuścić do faktu instalacji i eksploatacji urządzeń wytwarzających i emitujących PEM o poziomach mogących potencjalnie mieć szkodliwy wpływ na otoczenie, a zwłaszcza na życie i zdrowie ludzi. Najczęściej takie regulacje są określane oddzielnie dla populacji generalnej, czyli dla ludzi mogących się przypadkowo i nieświadomie znaleźć w zasięgu ich oddziaływania oraz oddzielnie dla osób które z racji wykonywanego zawodu świadomie są narażeni na emisję PEM przekraczającą limity dopuszczalne dla populacji generalnej. W takim przypadku te limity są znacznie wyższe lecz jest ograniczony czas przebywania, najczęściej w zależności od ekspozycji.
Limity są również zróżnicowane w zależności od częstotliwości emitowanego PEM. Poszczególne państwa i organizacje określają ich wysokość najczęściej w drodze aktów prawnych. Zawarte w nich informacje określają głównie maksymalne parametry emitowanego PEM dla jakich osoba postronna może przebywać bez swojej wiedzy i zgody. Tymi parametrami najczęściej są: wielkość składowej magnetycznej wyrażona w A/m, wielkość składowej elektrycznej wyrażona w V/m lub wielkość gęstości mocy, wyrażona w W/m2. W nowszych regulacjach występuje również wielkość SAR (Specific Absorbtion Rate) – wielkość określająca ilość energii pochłoniętej przez organizm lub jego część wyrażona w W/kg.
Różne kraje opierają limity na np. opracowaniach instytucji naukowych lub wynikach badań.